6 Mart 2010 Cumartesi

mutlulukhüzünbirarada

bana mutlu olmak yaramıyor diye düşünmeye başlıyorum...neyi istediysem sonunda benim olsada bir yanımı acıtıyor işte...bazen soruyorum kendime çok büyük mü isteklerim...
evde herkes neşe içinde,uzun süren mutsuz halımden eser kalmamış etrafa kahkahalar sacıyorum...bir telefon:babanem hastanede felç geçirmiş,idrak edemiyorum önce napacağımı bilemiyorum ardından babama soyluyorum sakınce...böle durumlarda güçlü olmak zor oluyormuş...aslında hiç canım yanmamış benim,babamın gözlerinde o çaresizliği gördüğümde anladım ...
yol boyu dusundumde,her mutlu olduğum anda canım yanıyor bi şekilde sonra tekrar tekrar şükrettim...gittiğimde başındayken soyledıgı soz benı daha cok yaraladı''senin yuzunden oldum sana cok uzuldum nsıl gıdeceksın dedı...ne yapacagımı bılemedım odadan hızlıca cıktım...
dedem gibi eşine bu kadar bağlı bir insan yoktur yada ben böle bir erkek görmedim...2 gündür dogru duzgun bırsey yemıyor kendıne kızıyor...telefonla konusturdugumda içim içime sığmıyor canım acıyor farkında olmadan içim ağlıyor dedi babaneme telefonu kapattıktan sonrada çok kötüydü...
şimdi güçlü olmak vakti belkide hiç olmadığım kadar...babam için önce,annem için...

1 yorum:

stuven dedi ki...

çok geçmiş olsun. benim de anneannem felçli. allah şifa versin.