2 Mayıs 2010 Pazar

tuhaf bir duygu...

kaybettiğim anların acısı çekmeye başladığımda anladım,hiçbir anı tekrar yaşayamayacağımı....
yaşın kaç olursa olsun hep bişeylere hasret kalınabileceğini görebildim...ölümden korktuğum kadar sevdiğim birini kaybetme acısını yasamaktan korkar oldum tamam biliyorum mutlak sonumuz bu...kımseyı kaybettmedım sımdıye kadar olumler yasadım ama derındne sarsılmadım anıma an katan her daım yanımda olan ınsanlar degıllerdı belkıde...şimdi korkar oldum bilmiyorum ya giderse korkusunu yasıyorum sevdıklerım kalp kırmamaya özen gösteriyorum ve tüm sevdiklerimle vedalaşmaya...babamın kalp kırızı gecırdı gun onunla vedalasamamıstım,okula bırakmıstı benı gec kalmıstım hemen ınmek zorunda kaldım,eve eve geldıgımde ananem bızdeydı sakınce soledı o an bitti dedim canımdan can gitti dedim.kendıme kızdım neden vedalasmadım dıye:( şimdilerde ölümden o günlerde korktugum gbı korkuyorum vedalarıma sözlerime yine dikkat edıyorum

Hiç yorum yok: