20 Haziran 2010 Pazar

bayıldım bu şiire...

Gece Nöbeti (Murathan Mungan)

Daha az seviyorum seni..
Giderek daha az..
Unutur gibi seviyorum..
Azala azal
a..
Aramızdaki uzaklığın karanlığında..

Geceler kısalıp..gündüzler uzuyor öyle olunca..
Daha az seviyorum seni..
Kendini iyileştiren bir yara gibi..
Daha az..
Ve zamanla..

Sen geceyi tutuyorsun..ben nöbetini..
Uzak dağ kışlalarında..
Görmüyoruz birbirimizi..
Usul usul sis iniyor..
Kopmuş yollara..
Işığı hafif..uykusu ağır koğuşlarda üzerini örtüyorum senin..
Bir çığ gibi büyüyorsun rüyalarımda..
Sevgilim sevgilim
Yıldızları daha büyüktür bazı gecelerin
Nöbet kadar yalnızken öğreneceksin bunu da..

Artık daha az seviyorum seni..
Unutur gibi..ölür gibi daha az..
Yeniden ödetiyorum kendime
Onca aşkın öğretemediğini..
Kolay değildi..
Yalnızca sevgilimi değil..evladımı da kaybettim ben..
Kaç acı birden imtihan etti beni..
Bir tek gece vardır insanın hayatında..
Ömür boyu sürer nöbeti..
Bu da öyleydi..
İyi ol..
Sağ ol..
Uzak ol..
Ama bir daha görme beni..

2 yorum:

masal dedi ki...

Murathan Mungan'nın bütün şiirleri harika zaten.Bu adamın şiirlerini sevmeyene rastlamadım:)

KIRMIZI SAÇLI ACEMİ YAZAR-AŞK HEPİMİZDEN HESAP SORACAK dedi ki...

uzun zamandır okumadığım bir şiirdi,paylaşım için teşekkür ederim...okudum,içim sızladı...