13 Temmuz 2010 Salı

yalnızlığın dayanılmaz ağırlığı hüküm sürmekte...

bedenım her zerresınde ruhumun her köşesinde bir yalnızlık
hüküm sürmekte...
çıkmaz yollara girmeye korkuyorum,
yönümü kaybediyorum kalbimin sesine kulak verdiğimde
kaç kez aynı şeylerin peşinde koşabilir ki insan
kaç kez yürekler farkı olsada aynı acıya teslım olabılır
anlaşılmaz birşey aslında sevmeye yeteneksızım ben
azı cogu yok kararı yok bende...
sevmeye değilde bence sevilmeye yeminli bu yürek...

Hiç yorum yok: