31 Ekim 2010 Pazar

yeter demek yetmez ki bazen...

yeter diye çığlıklar atıyorum bu aralar yastığı kafana basıtırırsın ya bazen uykun kaçar dısardan gelen sesleri duymamak için yada ağlarken sesin duyulmaması için...

ben bile aynadaki eski beni özlerken bana değiştinle başlayan cümlelerle gelenlere neden düşman oluyorum ki,,,

değiştim işte...
kimseye güvenmiyorum mesala son güvendiğin kişi yanlış yaptı diye tüm insanoğlu cezalı
dilime gelen sözleri yutkunup gözyaşı yapmıyorum söylüyorum
bana yanlış gelen ne varsa değişmiyor,kaybediyorum...
hatalarımla uslanmıyorum iyilik mi karşılığını beklemeden yapıyorum arkamdan konuşulanları bile bile düştüğünde kaldırıyorum
eğer sildiysem birini yanlışı derimi yüzecek kadar can acıttıysa eskiye kimse döndüremiyor selamımı veririm,evime geldiğinde hürmet ederim işte o kadar...
küsebiliyorum işte bunu yapamıyordum 4 gün oldu canım burnumda ama babamla konusmuyoruz elim telefona gidiyor ama arayamıyorum bile...

Hiç yorum yok: