30 Aralık 2012 Pazar

ve oldugu noktada topraga saplanmıs çivi kadar acı veren,soguk yalnızlıkla çaba veren ben...ustume basıp cıgneyenlerle daha dıbe gomuldum cogu kez sonra yıne bır sel basladı gözyaşlarımla supurdu toprakları gözyaşım kıyıdan köşeden filizlendi çimen tam çiceklenecek döktüm tohumlarımı...beklenen güneş hep açtı aslında gün doğdu gecenin soğuğu poyraz oldu özlem oldu,inceden bir sızı oldu...geceleri daha bir zordur hesaplaşmalarınla başlarsın,anılarınla devam edersin hırçınlaşırsın çoğu zaman keşkelere iyikiler eklersin insanoğlu bahanelere tutsaktır aslında...katilin bile günahına bahanesi vardır her zaman,kalp denilen yerdeki o ufacık vicdan bahanelere tutsaktır çoğu zaman...anılar tatlıysa,dert yok oluverir...iki gözden sicim gibi akan yaşlar bir anda gülümse olabilir...gülüşüne bakıp,mutlu olmayı özledim...

Hiç yorum yok: